|
Природа на човека -
Вашата болка и вашата радост
|
Не спирай никога да ме обичаш, чуваш ли, не смей и за секунда да преставаш,
- дори когато другаде си влюбен,
- дори когато ти се иска да ме мразиш,
- когато нямаш спомен, че ме има
- и ме усещаш само с интуиция,
- когато избелява името ми,
- когато пожелая да съм ничия,
- когато те боля до изнемога,
- когато ме разплакваш от безсилие,
- когато ме вгорчаваш от тревожност,
- когато по случайност съм ти мила.
-
Когато си отивам,
- натрошена от острите ти думи и от вятъра,
- когато ме целуваш уморено
- и страшно ти се иска да избягаш.
- Когато укротяваш страховете ми
- и сам се плашиш, че умея да съм твоя,
когато ме издигаш до небето, когато ме засипваш с безпокойство, когато се раняваме взаимно и след това тъжим разнопосочно, когато се преструвам, че съм зима, когато слагам (пред)последна точка, когато ме захвърляш най-небрежно в кашона с непотребните си вещи, когато най-внезапно ставаш нежен, когато липсата ти ме приклещва, не спирай никога да ме обичаш, чу ли, защото спреш ли, цялата Вселена ще спре да съществува, ще се счупи във вените и стъкленото време, ще бъде ледниково, мъртво, безутешно, по-страшно даже от библейска притча. Не смей дори да си го мислиш! Не спирай никога да ме обичаш.
Caribiana |
Коментари
Поздравления!
RSS на коментарите по тази тема